சமூகத்தின் ரத்தமும் சதையுமாய் சூம்பிபோன ஈரங்கால் பிடித்த வால் ஓவியங்கள், விளிம்புநிலை வாழ்க்யின் நெருக்கடிகள் நட. சிவக்குமாரின் வெட்டி முறிப்பு களமாகி உள்ளது.
முதல் கவிதைத் தொகுப்பான “உவர் மண்”ணுக்குப் பிறகு பத்துவருட இடைவெளியை தாண்டி வெளிவரும் இரண்டாவது தொகுப்பு இது.

ரவிசுப்ரமணியத்தின் இருப்பு புதிரானது. சராசரி வாழ்வும் கலையும் விஸ்வரூபம் எடுத்தபோது கலையின் காலடியில் வாழ்வை சமர்ப்பித்து, அதன் கிளைகளையும் சேர்த்து கைப்பற்றிய தீவிரம், அவருடைய செயல்களில் திளைத்துக் கிடக்கிறது. வாழ்வின் அல்லல்களைக் கடந்து வலிகளின் ரத்தம் வடியும் குறுவாளைக் காற்றசையா வெற்றிடத்தின் மையத்தில் செருகியிருப்பதிலிருந்து உயிர்ப்பிக்கிறது ரவியின் படைப்புகள்.

அகம் சுவாசி
ஆழ் மனம் புசி
இலைபோல் அசை
ஈயாதே புகை
உயிர்க் காற்று
ஊரார்க்கு உரை
எளிமையாய் பற
ஏகடியும் மற
ஒன்றாய் ஆகு
ஓங்காரம் ஏகு
ஔசித்தியம் கொள்
அஃதே மனிதம்...

தண்ணி எடுக்கையில்
நனைந்து
தடுக்கி விழுந்தாலும் சரி
தரையைக் கூட்டும்
பாவாடையை
கணுக்காலுக்கு மேல்
தூக்காதே.
‘கற்பு என்னாவது பின்’

சிறகுகளோடு வந்தவனின் வானம் தொலைந்துபோயிருந்தது அவனே தன் வானத்தை வடிவமைத்தான் நிலாவையும் சூரியனையும் நட்சத்திரங்களையும் நேர்படவைத்தான் அவனைச் சுற்றி கிரகங்கள் சுழல ஆரம்பித்தன.

இந்த உலகம் நம்மால் அழியாமலிருக்கட்டும்

வைதீஸ்வரன்

“சும்மாவிருப்பதே சுகம்” என்ற திருக்கூட்டத்தைத் திரும்பிக்கூட பாராதவன் நான். 1932இல் காங்கிரஸ் சட்டமறுப்பில் ஈடுபட்டு ஓராண்டுச் சிறைவாசம் பெற்றேன். கடலூர், திருச்சி சிறைச்சாலைகளில் எனது பொழுதைச் சும்மா கழிக்க முடியவில்லை. படிப்பும் எழுத்தும் பொழுதைப் போக்கின. என் மனதை உறுத்திக்கொண்டிருந்த விஷயங்களில் ஒன்று பெண்ணடிமை. பெண்ணடிமை தேய்ந்து பெண்ணுரிமை தழைக்க வேண்டுமென்னும் ஆர்வத்தோடு சில பாட்டுகள் அக்காலங்களில் இயற்றினேன் அவற்றி தமிழுலகத்தின் முன் விநயமாக சமர்ப்பிக்கிறேன். அவசியமாயின் ஆதரிக்கட்டும்.

ஜீவா

தத்துவங்கள், உண்மைகள், தரிசனங்கள் இவற்றின் சுமையிழந்து இப்பெரும் வெளியில் ஒரு சிறகைப்போல் தம் கனவை மௌனமாக விரித்து வைப்பவை கரிகாலன் கவிதைகள். அதிகாரத்தின் சவால்களையும், விடுதலையின் சாத்தியங்களையும் உள்ளுறையாகக் கொண்டு விரிவு கொள்ளும் இவரது கவிதைகள் சொல்லுக்கு மீறிய பொருளையும், புனைவின் பரவசத்தையும் வழங்கக் கூடியவை. நவீன வாழ்வின் நெருக்கடியை, அமைப்பின் வன்முறையை, குழந்தைகள் உலகின் ஃபேண்டசியை, நனவிலி மனதின் பாலியல் சிக்கல்களை குறிப்புகளாகக் கொண்டு நிகழத் தொடங்குகிறது இந்த அபத்தங்களின் சிம்பொனி.

கலாப்ரியா, விக்ரமாதித்யன் ஆகியோரிடம் ஈடுபாடு கொண்ட முத்துமகரந்தன் கவிதைகளில், கலாப்ரியாவின் கவியுலகத் தொடர்ச்சியைக் காணலாம். மரபின் தொடர்ச்சியற்றவர்களாய் நவீன கவிதையில் ஈடுபடும் இளங்கவிஞர்களுக்கு மத்தியில் இவரது கவிதைகள் மரபோடும் மண்ணோடும் வலுவான இணைப்பும், சுயமான அனுபவமும், தனித்துவமும் கொண்டிருப்பவை.

லஷ்மி மணிவண்ணன்

வாசகனை, தோழமை உணர்வுடன் அணுகுபவை தபசியின் கவிதைகள். நேரடித்தன்மையும், அங்கதச் சுவையும், அனுபவச் செழுமையும் ஒருங்கிணையப் பெற்ற இக் கவிதைகள் கூறுமுறையின் விழுமியங்களை தம்முள் பொதியப் பெற்றவை. நவீன சிந்தனையின் வெளிப்பாட்டு மையம் எளிமைக்கு எதிரானது அல்ல என்ற கருத்து இத்தொகுப்பின் மூலம் மீண்டுமொருமுறை மெய்ப்பிக்கப்படுகிறது.

வயது 28, திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் பிறந்தவர். இரண்டு வருடங்கள் பத்திரிக்கைப் பணி. தற்போது ‘மின்பிம்பங்கள்’ தொலைக்காட்சி தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார். இது இவரது இரண்டாவது தொகுப்பு. கவிதைகள் தவிர கட்டுரைகளும், சிறுவர் கதைகள் சிலவும் எழுதியுள்ளார். பணி ரீதியான மொழிபெயர்ப்புகள் இவற்றில் அடக்கம்.

“ஒரு மொழியில் ஒரு இனத்தில் ஒருமுறைதான் நிகழும் அற்புதம் கலாப்ரியா...”

விக்ரமாதித்யன்

ச.து.சு. யோகியார் அகலிகைக்காக வாதாடுகிறார். ஒரு சிறந்த வழக்கறிஞர்கூடக் குற்றக் கூண்டிலே நிற்கும் ஒரு பெண்ணுக்குப் பணம் வாங்கிக் கொண்டு அவ்வளவு அழகாக வாதாட முடியாது. எப்பொழுதோ மறைந்துபோன ஒரு அகலிகைக்காக அவர் நெஞ்சுருக வாதாடுவதை நாம் இன்றைக்கும் காண்கின்றோம். அவர் வாதாடுகின்ற ஒவ்வொரு முறையையும் பார்த்தால் அவர் எவ்வளவு தூரம் அந்தப் பாத்திரத்தின் மீது, அகலிகையின் மீது ஆர்வம் கொண்டு, ஆசைகொண்டு அவள் சார்பிலே கேட்கிறார் என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.

கவியரசு கண்ணதாசன்